//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


Warstwa gumy zamiast lakierowania


Czego to ludzie nie wymyślą? - oprócz tradycyjnego  malowania i nakładania folii wymyślono następną metodę zmiany koloru nadwozia auta - to ..."gumowanie".

Procedura zmiany koloru jest dość szybka (trwa tylko kilka godzin) a uzyskana powłoka może być w każdej chwili usunięta bez ingerencji w oryginalny lakier.  Wszystko dzięki zastosowaniu płynnego preparatu syntetycznego, który po wyschnięciu tworzy elastyczną i dobrze przylegającą warstwę.



Powłoka gumowa jest (według zapewnień producenta)  odporna na zmiany temperatury i zachowuje swoje właściwości w zakresie od -30 do + 120 st C. Składniki preparatu nie wpływają negatywnie na oryginalny lakier, a warstwa gumy dodatkowo go zabezpiecza.
Powłokę gumową nakłada się w komorze lakierniczej na uprzednio przygotowaną powierzchnię auta ( jak w tradycyjnym lakierowaniu)  w postaci 5 cienkich warstwach (pistoletem lakierniczym) w odstępach około 1 h - warstwa jedna od drugiej.
Po wyschnięciu należy tylko delikatnie usunąć oklejenia elementów nie malowanych ( szyby, leflektory itp) i po robocie.



Co można pokryć warstwą gumy ? - powłokę można nanieść na porysowane czy poszpachlowane elementy karoserii. Na częściach gołej blachy warto wcześniej zrobić  zaprawki.

Ile to kosztuje? -       lakierowanie     2500 - 6000 zł
                                       foliowanie        2000 - 4000 zł
                                       guma               1000 - 2500 zł
 



artykuł pod tytułem "Warstwa gumy zamiast lakierowania" znaleźliśmy w tygodniu Motor nr 29/2014 z dnia 14 07 2014.

Ps: Autorzy artykułu za pokrycie Fiata Pandy powłoką gumową zapłacili 1000 zł - jak zapewniają auto będzie codziennie eksploatowane a powłoka wnikliwie obserwowana.



////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

W tygodniku motoryzacyjnym „Motor” nr:37/2013 natrafiliśmy na artykuł o tablicach indywidualnych – może kogoś zainteresuje – postanowiliśmy go zredagować.
Zapraszamy do lektury.






Przywilej wyróżniania się z tłumu aut z urzędowo nadanymi numerami nie jest tani, to wydatek aż 1100,50 zł za auto krajowe i 1176,50 za auto sprowadzone z zagranicy.

Zanim zdecydujemy się na niego powinniśmy wiedzieć że:

- tablice rejestracyjne indywidualne przypisane są do auta a nie do właściciela – sprzedając auto nie możemy zachować naszych tablic, nie możemy również zamówić do nowego auta tych samych (nowych) tablic.
- Osoby które mają  już zarejestrowane auto (na białych numerach) mogą zmienić rejestrację na indywidualną tylko w przypadku: kradzieży, zgubienia lub zniszczenia dotychczasowych białych numerów
- W danym województwie może być 10 aut o tym samym numerze indywidualnym, odróżniać się będą drugim znakiem od lewej nadanym przez urząd (cyfry od 0 do 9)
- Wyróżnik indywidualny określony przez właściciela zawiera od 3 do 5 znaków ( ostatnie dwa mogą być cyframi). Wyróżnik powinien stanowić wyraz, skrót lub określenie w języku polskim, nie może zawierać obraźliwych i wulgarnych treści.
- Popularnym pomysłem jest łączenie wyróżnika województwa z resztą tablicy np.: W0 LNY,  W0 LNA,




Jeśli jesteśmy zdecydowani to już nic nie stoi na przeszkodzie żeby w odpowiednim urzędzie wypełnić wniosek, opłacić i poczekać do 44 dni na .... niepowtarzalne tablice rejestracyjne.


źródło: tygodnik "Motor" 37/2013
opracował: crys


///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

W „Super Expresie” z 2 września 2013 roku natrafiliśmy na ciekawy artykuł o niuansach rozmów z Fiatem w sprawie zakupu licencji modelu 126 – kończy się rok jubileuszowy, warto na koniec dowiedzieć się że – Edward Gierek znacząco przyczynił się do zakupu maluszka? Dlaczego jeden z najlepszych piłkarzy świata lat 80tych – Zbigniew Boniek trafił właśnie do Juventusu. Drużyny Fiata ? – zapraszamy do lektury

                                                         Zbigniew Boniek  za ...Fiata126p?

Z tajnej ankiety OBOP z końca lat 60, wynikało że przyczynami ewentualnego „gniewu mas” może być niedobór „czterech kółek”. W tamtych czasach na tysiąc mieszkańców przypadało zaledwie 15 samochodów. Tymczasem ówczesny szew katowickiej PZPR Edward Gierek (88+)

                              

rozumiał potrzebę chwili – myślał o małym, tanim aucie dla mas. Zainicjował rozmowy z Dyrektorem Zjednoczenia Przemysłu Motoryzacyjnego o konieczności zakupu od Fiata kolejnej licencji na „samochód dla Kowalskiego”. Auto miałoby być produkowane oczywiście na Śląsku.
Zupełnie innego zdania był  pierwszy sekretarz – Wiesław Gomułka – stawiał on na komunikację zbiorową. Masy miały się zaspokoić ewentualnie ...motocyklami. O prywatnej motoryzacji mówił wprost - „która tylko narobi smrodu”. Gierek nie polemizował z pierwszym sekretarzem – kombinował za jego plecami.
                                                          

Kolejny „zakręt” naszej historii „wyniósł” Gierka na najwyższe stanowisko w państwie w 1970 roku. Teraz już nic i nikt nie mógł przeszkodzić w realizacji projektu. Włosi z Fiata przylatywali do Warszawy niemal co tydzień prywatnymi odrzutowcami. Proponowali Polsce Fiata 127. Edward Gierek miał niemal obsesje – oszczędzania stali. Fiat 127 był autem „stalożernym”. Wybrano projekt Pio Manzoniego , model stalooszczędny – 126.
Prezes Fiata Giovanni Angelli zgodził się, aby Polska za licencję zapłaciła wyprodukowanymi autami i zespołami napędowymi. Wymiana bezdewizowa była dla nas jedyną możliwością. Ale licencję kupiliśmy drogo, w zamian za 820 tys. zespołów napędowych i 50 tys. gotowych aut.
Ostatnią ratę za Fiata 126p zapłaciliśmy w 1982 roku.

                                                                                                           

      Był nią transfer Zbigniewa Bońka do Juventusu Turyn – klubu, którego właścicielem do dziś jest Fiat.


Na podstawie Super Expresu z 2 IX 2013

opracował : crys7

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

W oczekiwaniu na 10 ogólnopolski zlot zapraszamy do lektury ostatniego "Motoru". Znajdziemy tam niecodzienny test - test Fiata 126p w ...dzisiejszych realiach - czy to ma sens - Zapraszamy do lektury

                                                                                                                               ***



Jeszcze 20 lat temu Maluch był najzwyklejszym samochodem do codziennej jazdy, choć ciasnym i mało komfortowym. W ciągu tych 20 lat wszystko się zmieniło - kierowcy odwrócili się od fiacika. Od kilku lat widzimy renesans Malucha, już nie jako auto codzienne ale najtańszy i najmłodszy ...klasyk. Z okazji mijającej w tym roku 40 rocznicy powstania auta - Motor testuje malucha według dzisiejszych realiów.

          

Do czego to służy?
Zajęcie miejsca za kierownicą 126p zadaje kłam twierdzeniu, jakoby ten samochód był absurdalnie ciasny. Pozycja za kierownicą jest bardziej naturalna niż w większym 126p. Jedynie co realnie przeszkadza, to zbyt bliskie rozmieszczenie pedałów. Manewrowania na parkingu nie sprawia problemów mimo braku wspomagania. Widoczność we wszystkich kierunkach jest znakomita - dużo lepsza niż we wszystkich współczesnych autach. Małe rozmiary umożliwiają zaparkowanie niemal wszędzie.

  

Do 60 km/h wystarczy.
Maluch jest wystarczająco żwawy do 60 km/h, co pozwala dość sprawnie poruszać się po mieście. Powyżej 70 km/h hałas narasta w tempie geometrycznym. Oczywiście regularne sprawdzanie stanu oleju to konieczność, natomiast drobnym jego "kapaniem" nie należy się nadmiernie przejmować.



Delikatne zwalniacze.
Hamulce 126p  to drażliwy temat. Pierwsze modele posiadały układ hamulcowy bezpośrednio przeniesiony z Fiata 500. W nowszych modelach zostały one znacząco poprawione co nie zmienia faktu że to nie najmocniejsza strona fiacika. Póki utrzymujemy bezpieczną odległość od poprzedzającego pojazdu, da się bezproblemowo jeździć.

   

Wady wymuszone realiami.
Mały bagażnik i wnętrze czy słaba dynamika nie powinny być uznane wprost za wady. Maluch we włoskim oryginale pomyślany był jako auto miejskie do jazdy po ciasnych, wąskich włoskich uliczkach. Zresztą nie technologia jest dziś problemem a zachowanie innych kierowców, którzy zdają się traktować malucha jak ....powietrze.
Obecnie właściciel dużego SUV-a, choć jeszcze 20 lat temu marzył o maluchu traktuje go jak przeszkodę, którą trzeba rozjechać.
W 1979 roku Fiat 126p kosztował 87 tys zł - gdyby odnieść tę sumę do dzisiejszych realiów byłoby to 65 tys zł.





opracował: Fan126p na podstawie artykułu tygodnika motoryzacyjnego  "Motor" z dnia 05 08 2013 pt: "40 lat minęło"

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////




Jeździmy po drogach, na zloty, wakacje, do pracy i na zakupy. Czy na pewno wiemy jak się zachować kiedy nam się to przytrafi - STŁUCZKA.  W tygodniku motoryzacyjnym "Motor" znaleźliśmy ciekawy artykuł - jak się zachować jeśli nas spotka to nieszczęście - zapraszamy do lektury.

***
- Trzeba usunąć samochody?
Jeśli zdarzenie nie było poważne, nie ma ofiar, pojazdy biorące udział w zdarzeniu należy usunąć z drogi. Za niedopełnienie tego obowiązku grozi mandat w wysokości 150 zł. Jeśli nie jesteśmy w stanie usunąć aut -  zabezpieczamy miejsce zdarzenia i ustawiamy trójkąt ostrzegawczy - poza terenem zabudowanym w odległości 30/50 m od aut, na autostradzie - 100 m.  W obszarze zabudowanym bezpośrednio przy aucie.

- Czy wezwać Policję?
Nie ma takiego obowiązku. Jeśli nie ma ofiar a zdarzenie nie budzi wątpliwości nie wzywamy Policji. Wzywamy Policję jeśli sprawa jest niejednoznaczna, sprawca nie che się przyznać do winy, nie ma polisy OC, jest pijany, nie posiada prawa jazdy, uciekł z miejsca zdarzenia lub jest obcokrajowcem.

- Czy spisać dane sprawcy?
Poszkodowany powinien we własnym interesie spisać dane sprawcy ( nawet w momencie wezwania Policji). Warto zanotować - imię, nazwisko, adres, prawo jazdy (numer, data wydania, organ wydający dokument), numer polisy oraz nazwę i adres ubezpieczyciela.

- Gdzie zgłosić się po odszkodowanie?
Z oświadczeniem sprawcy bądź z informacją, że policja została wezwana na miejsce kolizji, poszkodowany powinien się udać do firmy, w której jest ubezpieczony sprawca. W przypadku szkody likwidowanej z OC, poszkodowany ma 3 lata na zgłoszenie.

- Kto zapłaci za remont, gdy sprawca nie ma OC?
W takim przypadku poszkodowany może zgłosić się do jakiegokolwiek ubezpieczyciela, najlepiej własnego. Odszkodowanie zostanie wypłacone przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Jeśli sprawca poruszał się autem zarejestrowanym za granicą, o wypłatę odszkodowania należy się zwrócić do przedstawiciela jego ubezpieczenia w Polsce (można go sprawdzić na stronie: www.pbuk.com.pl). Jeśli okaże się że nie ma takiego przedstawiciela należy się zgłosić do PZU lub Warty.


opracował: Fan126p.pl na podstawie artykułu z tygodnika "Motor" (Nr30/2013 z 22.07.2013) pt: "Stłuczka - i co dalej?"


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


Zobaczyć Neapol i umrzeć?
Neapol to niesamowite zabytki, to kolebka europejskiej cywilizacji jak całe Włochy. Jak się o tym przekonał Gianluca Minin pracownik neapolitańskiego magistratu również podziemia w tym mieście skrywają swoje tajemnice i unikaty . 40 metrów pod ziemią w katakumbach, które pamiętają czasy cesarstwa rzymskiego znajduje się ...cmentarzysko aut. Stoją obok siebie skorodowane do granic możliwości Fiaty Topolino, 500, Millecenti, skutery Vesty i wiele innych piękności z lat 50 i 60 ubiegłego wieku. Większość aut to pojazdy powypadkowe, „gansterskie” a nawet przemytnicze. Dlaczego tam trafiły?

  


Zagadka wydawałoby się trudna do rozwikłania jest banalnie (jak się okazuje) prosta. Do końca lat 70 XX w Policja neapolitańska wykorzystywała miejskie katakumby jako ...policyjne parkingi. Trafiały tam auta (na chwilę) po wypadkach, czy odebrane bossom włoskiej mafii. Pytanie dlaczego tych aut nie zabrano – pozostaje tajemnicą.

  

Władze Neapolu niedawno przypomniały sobie o katakumbach i tym co one skrywają – chcą cmentarzysko udostępnić turystom – póki jest co pokazać.
Będziesz w Neapolu – sprawdź to!

opracował crys7 na podstawie artykułu pt:  "Bohaterowie podziemi"  tygodnika motoryzacyjnego Auto Świat.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Robiąc świąteczne porządki trafiliśmy na stary numer Auto Świat z 2010 roku a w nim naszym zdaniem ciekawy artykuł - zapraszamy do lektury




Kiedy auto staje się zabytkowym?

Auto aby kandydować do miana zabytkowego musi mieć minimum 25 lat lub być unikalnym modelem. W drugim przypadku kryterium wieku nie musi być spełnione ale musimy udowodnić, iż pojazd jest unikalnym modelem, powstał w krótkiej serii lub jest prototypem, wykorzystano w nim oryginalne ( dokumentujące rozwój motoryzacji ) rozwiązania techniczne. Oczywiście wszystko trzeba szczegółowo udokumentować a pojazd musi być w minimum 75 % oryginalny.
Następnym odstępem od wieku auta może być fakt ( oczywiście oparty o dokumenty) że auto jest związane z ważnymi wydarzeniami historycznymi lub należał do sławnej persony. Wyjątkowo traktuje się też sytuację, w których pojazd ma być istotnym uzupełnieniem istniejącej już kolekcji, obejmującej co najmniej trzy samochody.
Procedurę zaczynamy od złożenia Karty Ewidencyjnej Zabytków Ruchomej Techniki w siedzibie właściwego ze względu na miejsce zamieszkania  Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - dokument (w dwóch egzemplarzach) możemy wypełnić samodzielnie, ale nie będzie to proste. W praktyce taki dokument jest sankcjonowany przez konserwatora jeśli został sporządzony przez rzeczoznawcę samochodowego. Rzeczoznawca sporządzi nam ponadto opis techniczny pojazdu, który należy przedstawić podczas badania technicznego dopuszczającego do ruchu. Po uzyskaniu dokumentu od rzeczoznawcy, pozytywnym przejściu badania technicznego i uzyskaniu wpisu do rejestru zabytków nie pozostaje nam już nic innego jak udać się do wydziału komunikacji. Nie piszemy tu nic o kosztach, ale  one są i to dość znaczne - jedynie wpis do rejestru zabytków jest procedurą bezpłatną.
Obecna nowelizacja (2010 r) prawa o ruchu drogowym umożliwia rejestrację pojazdu zabytkowego nie mającego dowodu rejestracyjnego. Właściciel takiego starego pojazdu ( nie rzadko stojącego np: od 20 lat u babci w stodole) składa tylko oświadczenie (pod rygorem odpowiedzialności karnej) o bezpowrotnej utracie dokumentów.

Przywileje wynikające z posiadania auta zabytkowego.


Ograniczenia.
- konieczność uzyskania zgody konserwatora zabytków  na wyjazd autem za granicę - choć przepis ten ma ulec zmianie
- w niektórych przypadkach ograniczenie dopuszczalnej prędkości lub jazdy nocą
- problemy z wypłatani z ubezpieczeń ( często wartość zabytku w ogóle nie jest brana pod uwagę przez ubezpieczyciela )



na podstawie tygodnika motoryzacyjnego Auto Świat
opracował: crys7


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


W jednym z artykułów w dodatku do Gazety Wyborczej „ale Historia” przeczytałem ciekawy tekst Pana Andrzeja Kublika o intrygującym tytule:

                                                                    „Jak Polski Fiat zabił CEWUESA"

O co chodzi? – zapraszam do lektury

Po odzyskaniu niepodległości motoryzacja w Polsce nie istniała. Auta jeżdżące po naszych drogach to przede wszystkim pozostałości po zaborcach lub francuskie i amerykańskie demobile. Przemysł maszynowy i ciężki znajdował się w powijakach. Jednak pozaborowa (przed wojenna) Polska miała to czego dzisiejszej chyba trochę brakuje – miała ludzi - pasjonatów, teraz byśmy ich nazwali „pozytywnie zakręconymi”, którzy nie oglądając się na profity chcieli zrobić coś ...z niczego. W samym tylko 1937 roku zgłoszono 5375 wniosków patentowych.
Ale wróćmy do samochodów. Już w 1920 roku powstał mały samochód o nazwie SKAF, a w 1927 model hrabiego Stefana Tyszkiewicza o nazwie RALF-STETYSZ o mało nie trafił do produkcji.

                                                            W takich warunkach na scenę wkracza Tadeusz Tański.


Przed I wojną światową studiował we francuskiej „Ecole Superieure d’Electricite, uczelni która jako jedna z nielicznych miała katedrę automobilowo – lotniczą. Po studiach pracował we francuskich i brytyjskich firmach, wieku 23 lat skonstruował największy na świecie silnik lotniczy – 12V / 520 KM. Do Polski wrócił w 1919 roku i zaczął pracę u Kazimierza Meyer’a w Centralnych Warsztatach Samochodowych w Warszawie. W 1923 roku panowie skonstruowali auto CWS T-1. Wkład Tańskiego to układ jezdny i silnik – 4V, o pojemności 3l i mocy 61 KM. Konstrukcja silnika była niezwykła, można go było rozebrać i złożyć za pomocą jednego płaskiego klucza i śrubokręta, dodatkowy klucz potrzebny był tylko do świec zapłonowych. Taka konstrukcja miała ułatwić remonty auta w kraju, w którym brakowało wszystkiego.

Witold Rychter ( jeden z ojców polskiego sportu samochodowego) tak wspomina Tańskiego - (...) to konstruktor fenomenalny (...) Dla niego było taką samą łatwizną skonstruowanie auta, jak i torpedy, samoczynnie działającego powiększalnika do odbitek fotograficznych, czy maszyny latającej (...)

Centralne Warsztaty Samochodowe podlegały Ministerstwu Spraw Wojskowych i to one wyrażały opinie o zasadności produkcji auta. Jak czytamy w tekście – w jednej sprawie Polacy nie zmienili się na przestrzeni tych prawie 100 lat. Jak teraz tak i wtedy byli malkontenci i osoby które mają jakieś..... ale. Ostatecznie auto trafiło do produkcji dopiero w 1928 roku. Jeden z pierwszych egzemplarzy kupił Prezydent Ignacy Mościcki.

Rok 1929, krach na amerykańskiej giełdzie Wall Street i nadejście wielkiego kryzysu zmniejszył zainteresowanie polskim samochodem. W tym czasie Tański skonstruował już inne silniki, trwały prace nad kolejnymi modelami. Jednak 1931 roku zapadła decyzja o zaprzestaniu produkcji. Pan Kublika pyta – Czy tylko względy ekonomiczne zaważyły na decyzji o śmierci polskiego samochodu?

                                             I tu dochodzimy do wyjaśnienia tytułu artykułu – Jak Polski Fiat zabił CWUESA.

W tym ze 1931 roku Polska podpisuje dziesięcioletnią (do 1941 r) umowę o współpracy i produkcji licencyjnych aut z Włoskim Fiatem. Umowa dotyczy głównie aut ciężarowych, ale niejako dodatkiem do niej jest produkcja aut osobowych. Włosi zgadzają się na modernizacje swoich aut produkowanych w Polsce, do nazywania aut : Polskimi Fiatemi,  jednocześnie nie wyrażają zgody na produkcję aut rodzimych o pojemności silnika do 3,5 litra. Pamiętamy – CWS T-1 miał silnik 3 litrowy.                                                                                                  Na polskie ulice wyjeżdża praprzodek naszego Malucha – Polski Fiat 508.

        
Jak wspomniałem powyżej umowa z Fiatem przewidywała 10 letnią współpracę, wszystko na to wskazywało że nie zostanie ona przedłużona. Niemalże w „blokach startowych” czekały nowe, polskie konstrukcje m.in. PZInż 403 Lux – Sport (luksusowa limuzyna – auto miało bardzo nowoczesne zawieszenie na belkach skrętnych, takie rozwiązanie  do dziś stosują najlepsze firmy wyścigowe), czy małe auto kreowane na następcę Polskiego Fiata 508 – RADWAN.

        
Niestety – świat nie dotrwał do końca umowy z Fiatem – o 4,45 1 września 1939 r skończyły go bomby zrzucane z niemieckich bombowców.


opracował crys 7

na podstawie artykułu Andrzeja Kublika z dodatku "ale Historia" w  Gazety Wyborczej


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

                                Tym razem troszkę jako ciekawostkę przedstawiamy Wam Panią Berthę Benz i jej pierwszą daleką podróż praautem skonstruowanym przez męża - Carla.  Artykuł nie dotyczy fiacika ale myślimy że prawdziwy miłośnik starej motoryzacji jaką niewątpliwie są nasze Fiaty 126p z przyjemnością zapozna się z tym tekstem. Zapraszamy do lektury.

Bertha i jej Benz - najstarszy test długodystansowy

W dzisiejszych czasach 100-kilometrowa podróż samochodem nie sprawia kierowcom zbytniego problemu. Trudno sobie jednak wyobrazić tego typu podróż ponad 120 lat temu, gdy ówczesna motoryzacja jeszcze robiła w pieluchy, a właściwie nie było jej prawie wcale. Było to wyzwanie porównywalne do eskapady maluchem na Gibraltar.

                
Jednak czym byłaby dzisiaj motoryzacja, gdyby nie ludzie, którzy nie bali się podejmować ryzykownych działań. Jedną z tych osób była kobieta imieniem Bertha - żona Carla Benza, która wybrała się pojazdem wyprodukowanym przez własnego męża do domu matki w miejscowości Pforzheim. Nie byłoby w tym nic szczególnego gdyby nie odległość do przebycia (106 km), czy też fakt, że wyruszyła z dwoma synami bez wiedzy męża. Tymczasem Carl Benz o tajemniczej podróży dowiedział się z kartki zostawionej na stole. Środek transportu nie był w treści uwzględniony przez co jedynie domyślił się że środkiem lokomocji żony jest prawdopodobnie kolej, która poruszała się o wiele sprawniej niż pożyczony automobil.
Droga do celu nie była prosta. Tajemniczy wehikuł budził wówczas znacznie większe zainteresowanie w społeczeństwie niż dzisiaj nowiusieńkie Ferrari zaparkowane gdzieś na parkingu w małym mieście. Jednak w przeciwieństwie do społeczności współczesnych ludzie nie byli zbytnio zachwyceni na widok tego „czegoś”, lecz często z zaniepokojeniem i przerażeniem spoglądali na mknący pojazd.
Od stron technicznych również nie zabrakło kłopotów. Poziom paliwa przy przejeżdżaniu kolejnych kilometrów (a może raczej metrów) szybko spadał do zera. Ratunkiem była apteka w miejscowości Wiesloch, która istnieje do dziś i jest potocznie nazywana „pierwszą stacją benzynową na świecie”.

                                                          

Atutem pojazdu Benza nie była niezawodność, o czym Bertha i jej synowie mieli okazję się szybko przekonać. Kobieta z napotkanymi usterkami radziła sobie jednak bardzo dobrze i zawsze znajdowała wyjście z niekorzystnej sytuacji. Jednym z głównych problemów okazało się chłodzenie silnika. Zastosowany w samochodzie system oparty na odparowaniu wody wymagał jej częstego uzupełniania. Poza tym skórzana okładzina hamulca wielokrotnie wymagała wymiany, co przyczyniło się do licznych wizyt w warsztatach szewskich.
Automobil prowadzony przez Berthę przez swój słaby silnik (1,5 KM) nie miał też sił pokonywać licznych wzniesień, jakie były spotykane na drodze. Nie obyło się więc bez pchania wehikułu pod górę.
Ostatecznie podróżni dojechali do Pforzheim i zapisali się w historii jako pierwsi ludzie, którzy samodzielnie pokonali ponad 100-kilometrowy dystans.
Co było powodem tej niebezpiecznej eskapady? Bertha przed wyprawą postawiła sobie jasny cel – pokazanie mężowi, że największy sukces przyniesie pokazanie szerokiej publiczności praktyczne zastosowanie tego typu pojazdów. Po wyprawie, dzięki sugestiom żony Carl Benz wprowadził pewne poprawki w następnych modelach swojej firmy. Pierwszy test długodystansowy automobilu zakończył się sukcesem.
Gdzie diabeł nie może – tam babę pośle.

                                                                                                   Opracował Krystian na podstawie Wikipedii i Tygodnika Motoryzacyjnego "Auto Świat"      


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

                            Prawo jazdy b1 - jedni uważają to za dobrodziejstwo, inni za przekleństwo - wpadł nam do ręki ciekawy artykuł o zmianach w prawie odnoście aut jakimi od przyszłego roku będą mogli jeździć młodzi ludzie, a właściwie jakimi nie będą mogli się poruszać - chodzi tu przede wszystkim o "odchudzone" maluszki. Zachęcamy do lektury.



                            W przyszłym roku zmieniają się przepisy dotyczące praw jazdy kategorii B1. Nie będzie już można poruszać się małymi, " odchudzonymi" autami.

                 W śród osób, które mają prawo jazdy kat. B1 oraz tych, które planują je wyrobić, panuje spore zamieszanie. Powodem jest ustawa o kierujących, która zacznie obowiązywać 19 stycznia 2013 r. Obecnie 16 - latek z kat. B1 może prowadzić samochody o masie własnej do 550 kg. Największą popularnością cieszą się tanie auta np: Smart ForTow czy nasz poczciwy Fiat 126p....po usunięciu zbędnego wyposażenia i kg diagnosta wyda dokument o zmianach, które obniżyły masę pojazdu do 550 kg......

                Po zmianach przepisów kat B1 będzie uprawniała do prowadzenia - oprócz motoroweru - także "czterokołowców" których masa bez obciążenia nie przekracza 550 kg, a maksymalna moc użyteczna silnika to 15 KW (20,4 KM). Auta osobowe które zostały "odchudzone", nie będą zaliczały się do tej grupy. ....Na 5 stronie dowodu rejestracyjnego nie będzie mógł pojawić się wpis " samochód osobowy". Co to oznacza w praktyce? Zmniejszenie liczby aut dla młodych kierowców i większe wydatki na zakup "czterokołowców"......

Po nowym roku młodych kierowców czeka wymiana pojazdów z posiadanych obecnie " samochodów osobowych" na "czterokołowce".

"Nowe przepisy odbierają wcześniej nabyte prawa do prowadzenia określonych samochodów osobowych. Ustawodawca powinien się nad tym zastanowić i jak najszybciej zmienić dyskusyjne zapisy" - przyznaje Tomasz Matuszkiewicz Z WORD w W-wie.

Co na to urzędnicy z resortu transportu? " Osoby, posiadające prawo jazdy kat. b1.....nadal będą mogli prowadzić wszystkie czterokołowce, ale już z wyłączeniem samochodów osobowych" - mówi Mikołaj Karpiński z Ministerstwa Transportu.

               Nadchodzi więc koniec przerabiania aut osobowych na takie, które mogą prowadzić 16 - latkowie. Młodzi kierowcy zostaną zmuszeni do kupowania droższych samochodów, specjalnie dla nich produkowanych, a zwanych w polskim prawie - "czterokołowcami" lub " inny pojazd samochodowy". 

Sebastian Sulowski

źródło: Tygodnik  motoryzacyjny "Motor" nr 35/2012  z  27- 08 - 2012


opracował: crys7


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

                     O Toruniu i 9 Ogólnopolskim zlocie Fiata 126p można już w internecie znaleźć sporo informacji i zdjęć. My chcemy wam przedstawić chyba pierwszy artykuł o zlocie z "Nowości - Dziennika Toruńskiego" - czytaliśmy go już w Toruniu na  Rynku  Nowomiejskim - zapraszamy do lektury.


                                        Taki  "maluch" to prawdziwy skarb


W Toruniu rozpoczął się 9 Ogólnopolski Zlot Fiata 126p.  Już od wczoraj do miasta zjeżdżają posiadacze kultowych "maluchów", którzy dziś od godzi. 9 będą prezentować swoje wychuchane i podrasowane auta na Rynku Nowomiejskim. Wśród nich będzie m.in pierwszy seryjny fiat 126p z 1973 roku oraz wersje cabrio i wyścigowe, które jeździły w latach 80. Nie zabraknie również takich wynalazków jak ten na zdjęciu.


Wersje fabryczne w idealnym stanie. Profesjonalnie stuningowane modele, a także egzemplarze limitowane. Kto widział kiedyś na własne oczy malucha w wersji cabrio?

Teraz będzie taka okazja. ... W tym roku organizatorzy chcą pobić rekord liczby uczestników. Spodziewają się ponad 150 pojazdów....Uczestnicy imprezy są w Toruniu już od wczoraj, ale dopiero dziś publicznie w godz. od 9 do 11 zaprezentują na Rynku Nowomiejskim swoje wychuchane małe motoryzacyjne cuda.... Podczas zlotu niejednemu łezka się w oku zakręci, gdy ujrzy tyle maluchów w jednym miejscu. I może ktoś sobie przypomni godziny spędzone pod nim. Chcemy pielęgnować pamięć o samochodach z dawnej epoki, bo takich samochodów nigdy już nie będzie - twierdzą organizatorzy.

Zloty fanów maluchów odbywają się w Polsce nieprzerwanie już od 8 lat. W łodzi, Wrocławiu, Poznaniu i Bydgoszczy. W tym roku impreza ponownie odbyła się w Toruniu. O godz. 13,30 z Rynku wystartuje korowód kultowych aut, które przejadą przez miasto aż do Motoparku przy ul. Bielańskiej, gdzie zaplanowano kolejne atrakcje. Wśród nich "126p Racing Challenge", który wyłoni najlepszego kierowcę malucha.....Impreza w Motoparku potrwa do ok. godz. 18. Wstęp jest wolny.

Tomasz Bielicki

źródło: Nowości - Dziennik Toruński z 18 sierpnia 2012 r


/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


            W ważnych datach, gdzie opisujemy historię Fiata 126p nazwaliśmy to auto ojcem naszego malucha. Mowa tu oczywiście o Fiacie 500, którego w przeciągu 18 lat Włosi wyprodukowali ponad 3 800 000 sztuk i tym samym zmotoryzowali swój kraj.
To nie nasz Fiacik, ale można zaryzykować stwierdzenie że gdyby nie to auto, nie byłoby jego następcy, nie byłoby tej strony i nie byłoby naszej pasji – a więc ryzykujemy.
W polskiej edycji magazynu motoryzacyjnego TopGear nr. 9/ 2012 Richard Hammond opisuje wrażenia z jazdy tą ikoną włoskiej motoryzacji – Fiatem 500. Stwierdziliśmy jednogłośnie, że miłośnik Fiata 126p powinien zapoznać się z tym tekstem.

                             Oto obszerne fragmenty artykułu jednego z najbardziej cenionych brytyjskich dziennikarzy motoryzacyjnych:



                                                                                       Hammond i jego ikony

„ Od czego mam zacząć? ....Z pięćsetką nie bałbym się dzikich hord Czyngis-Chana. Postawiłbym ją, spoczął sobie i przyglądał się, jak Mongołowie wstrzymują konie i krzyczą w zachwycie: Patrzcie! Patrzcie, jaki śliczny...
To prawda.... A gdy wkraczał w 1957 r do powojennych Włoch,....miał wielką misję do wypełnienia. Fakt, że klienci nie byli jeszcze zepsuci......Przymykali oko na fakt, że od skutera niewiele go różni. Owszem, posiadał dach i drzwi, ale moc silnika o pojemności 479 cm/3 wynosiła 13 KM... Czas do setki nie miał znaczenia, bo przynajmniej z początku auto setki nie osiągało w ogóle, ale dzielnie robiło swoje i – co już utarło się jako slogan – zmotoryzowało Włochy.

                                        


Pięćsetka jest więc niewątpliwie maleńka i słaba, ale obdarzona niezwykłą, magiczną siłą sprawiającą, że gdy ją widzę, startuję do niej jak Federer do krótkiej piłki. ...Auto rusza zaskakująco dziarsko. Silnik szarpie i potrząsa nadwoziem.... a charakterystyczna wibracja dwóch cylindrów daje poczucie, że całość wcale nie jest tak delikatna, jak sugeruje wygląd. Na desce rozdzielczej jest tylko jeden zegar: prędkościomierz. ...Jest za to trochę zawieszenia – nawet całkiem sporo jak na uniesienie masy 499 kg i wytłumienie pod nią wstrząsów wyboistej drogi.
Nie ma z kolei synchronizatorów, więc cztery biegi najlepiej zmieniać spokojnie, z podwójnym wysprzęgleniem i dbałością o wyrównanie prędkości trybów, by uniknąć bolesnych zgrzytów. ...Kocham to! Gruzłowaty dźwięk, cieniutkie fotele, goły metal w kabinie i urzekający brak wszystkiego, co tak naprawdę jest zbędne.
...Do czasu zakończenia produkcji Fiata 500 powstały prawie 4 miliony egzemplarzy. Przez ostatnie trzy lata robiono wersję 500 R, mimo że istniał już następca: Fiat 126. Była nawet przyprawiona przez Abartha wersja Sport, choć nie chodziło tu o sport dzięki mocy, bo pojemność powiększona o 20 cm/3 dawała tylko i aż 21 KM. Dziś jeżdżąc standardową wersją D, czuję logikę projektu, którego istotą była myśl, by wykonać konkretną robotę: przemieszczać się w komforcie odrobinę lepszym, niż mógł zapewnić skuter.
Nowy Fiat 500 kosztował w Wlk. Brytanii 200 funtów. Dziś za dobrą sztukę trzeba zapłacić nawet 6000, czyli całkiem sporo.... to paradoks: wśród klasyków widuje się go rzadko, za to we Włoszech nadal jeździ w najlepsze jako zwykłe auto, nie żaden zabytek.... 

              

Richard Hammond


Opracował: crys7


Źródło: Polska edycja miesięcznika motoryzacyjnego TopGear nr 9 / 2012


//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


Ben Collins aka Stig za kierownicą... Malucha!

Ben Collins - człowiek, który przez 8 lat wcielał się w rolę tajemniczego kierowcy - Stiga - z programu Top Gear opowiada nam o swoich największych przeciwnikach, porównuje Koenigsegga z Veyronem i... testuje Malucha.

 

Ben Collins to 33-letni kierowca wyścigowy, który startował w wielu różnych seriach: Formuły 3, Le Mans, GT a także brytyjskiej wersji amerykańskiego NASCAR. Przez osiem lat wcielał się w rolę Stiga – kierowcy, super-bohatera, skrywającego swoją tożsamość pod wyścigowym hełmem. Gdy w sierpniu 2010 wyszła na jaw jego tożsamość, rozstał się z programem Top Gear i napisał biografię "Człowiek w białym kombinezonie. Stig. Le Mans i moje życie na wysokich obrotach", która właśnie ukazała się w Polsce.

W programie Top Gear Stig jeździł najszybszymi autami na świecie. Bugatti Veyron, niezliczone Ferrari czy Lamborghini. My również podstawiliśmy mu do testów czerwone auto z Włoch, z silnikiem umieszczonym z tyłu i napędem na tył – Polskiego Fiata 126p, popularnie zwanego "Maluchem". Zanim jednak Stig, miał okazję przejechać się polskim "samochodem za rozsądną cenę", zadaliśmy mu klika pytań.

Mateusz Korsak: Z Twojej książki, w której opisujesz swoje wyścigowe doświadczenia wynika, że najtrudniejszym przeciwnikiem byłeś sam dla siebie.

Ben Collins aka Stig: Racja, moim najtrudniejszym przeciwnikiem byłem zawsze ja. Konkurenci są wszędzie wokół, ale to ze sobą walczysz najbardziej, ze swoimi słabościami. A przeciwnicy mogą Ci w tym tylko pomóc, wydobywając z ciebie co najlepsze. Podczas jazdy walka z sobą samym to kontrola emocji i tego jak się jedzie.

MK: Drugim Twoim największym przeciwnikiem były niektóre auta. Które?

BC: Najtrudniejszym rywalem był Koenigsegg o mocy ponad 800 KM. Szwedzki potwór, wymagający ekstremalnej koncentracji. Brutalne, agresywne auto. Ale i dające mnóstwo frajdy, ponieważ jest w nim bardzo mało elektroniki, która oddziela kierowcę od tego co dzieje się na drodze. A dzieje się dużo, bo to auto cholernie szybkie w zakrętach!

MK: Jest jak najszybsze auto na świcie - Bugatti Veyron?

BC: Nie można porównać tych dwóch aut. Veyron to jeżdżąca perfekcja technologiczna. Niewyobrażalnie szybki, bardzo stabilny, naszpikowany elektroniką. Fantastycznie i relatywnie łatwo się nim jeździ. Zupełnie inaczej niż ekstremalnym Koenigseggiem. Podobną bestią, którą nie łatwo okiełznać było jeszcze Ferrari GTO.

MK:Osiągnąłeś wszystko w dziedzinie samochodów drogowych w momencie, gdy poprowadziłeś najszybsze auto na świecie - Veyrona.

BC: Tak jeździłem najszybszymi samochodami na ziemi, ale auta drogowe są nudne w porównaniu z wyścigowymi... poza oczywiście Maluchem, na przejażdżkę którym nie mogę się doczekać (śmiech). Wyścigowe są przynajmniej dwa razy szybsze w zakrętach od każdego Ferrari. Ostatnio ścigałem się w Le Mans... a tamte auta są jak rakiety. To niezwykłe doświadczenie, które trudno zrozumieć jeśli się samemu takim autem nie jechało. Wiesz, przeciążenia w zakrętach są jak na kolejce górskiej, ale to ty masz kontrolę nad autem.

MK: Stig na emeryturze?

Na pewno będę się dobrze bawił w takich autach (śmieje się Collins, poklepując po dachu Malucha – przyp. MK) – i na planach filmowych. Ostatnio brałem udział w kręceniu "Quantum of Solance", kolejnego odcinka przygód o Jamesie Bondzie. Niesamowite przeżycie.

MK: Masz trójkę dzieci. Będzie więcej Stigów?

BC: Nie chcę tego. Chcę, by ścigały swoje marzenia. No właśnie... ścigały.

Po ostatnim pytaniu przyszedł czas na jazdę Maluchem, której tak nie mógł doczekać się Stig.


Lubię małe auta – powiedział nam Stig, tuż po tym jak wydostał się z ciasnej kabiny naszego testowego Fiata.

Najlepsze w Maluchu jest to, że ma napęd na tylne koła, a cały motoryzacyjny szajs jaki mamy w Anglii jest napędzany na przód. Maluch jest lekki, ma małe kółka, napęd na tył i zero kontroli trakcji – recenzował Stig – dlatego dostarcza mnóstwo zabawy!

Na koniec zadaliśmy Stigowi trzy pytania, przysłane przez czytelników portalu moto.gadu-gadu.pl, których nagrodziliśmy książkami z autografem Stig-a.

Najbardziej przerażająca za kierownicą samochodu na torze Top Gear w Dunsfold?

BC: Nigdy nie miałem poczucia, że to... niebezpieczne. Ryzyko towarzyszyło każdemu samochodowi, którym jeździłem w Top Gear, ponieważ zawsze były to bardzo wysokie prędkości. Chyba najbardziej niebezpiecznie było podczas kręcenia materiału o Koenigseggu. Mieliśmy problem z hamulcami i układem sterowania, co skończyło się rozbiciem auta. Hamulce nawaliły i mało brakowało, a skończyłbym na drzewie.

Jeździłeś po drogach całego świata. Co te w Polsce należą do najgorszych?

BC: Polskie drogi są lepsze niż o nich myślicie! Poza A2, o której słyszałem, że można z niej wypaść, to w porównaniu z Brytyjskimi wypadają nieźle. My mamy srogą zimę, więc gdy śniegi stopnieją dziury są dosłownie wszędzie...

Jedno słowo, którym mógłbyś podsumować swoją ośmioletnią pracę w Top Gear jako Stig

BC: Fun!


Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Totalizatorowi Sportowemu Sp. z o.o. Oddział Wyścigi Konne Warszawa-Służewiec (www.torsluzewiec.pl) I zapraszamy na wyścigi konne w każdy weekend!



Za użyczenie Fiata 126p dziękujemy Michałowi Kempistemu.

Źródło: Mateusz Korsak, moto.gadu-gadu.pl, Fot. Anna Dziedzic


/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


Dawnych wspomnień czar: fiat 126p

Czasem siedząc w domu, zdarza mi się rozmyślać na rozmaite tematy, może to wina tego, że się starzeję, nieważne.

Ale ostatnio tak właśnie siedząc znalazłem zdjęcia mojego pierwszego autka, żółciutkiego „Maluszka” 126p z 1989 roku i coś mnie drgnęło. Z jednej strony przypomniałem sobie, ile radości sprawiało posiadanie, jeżdżenie czy nawet ciągłe naprawy tego autka, z drugiej jednak pamiętam prześmiewcze głosy, uderzające w opokę polskiej motoryzacji. Tak zastanawiając się nad tymi sprawami podjąłem decyzję, żeby na łamach internetowej gazety powiedzieć głośno to, co powinno zostać powiedziane, głos poparcia dla Małego Fiata. Na początek troszkę informacji. Pierwszy Fiat 126p zjechał z taśmy montażowej w roku 1973 jako następca fiata 500 (produkowanego od 1957), po którym dziedziczył wiele rozwiązań konstrukcyjnych, w tym także konstrukcje jednostki napędowej. Można więc powiedzieć, że Maluszek „technologicznie” ma już 52 lata! Oznacza to również, że kiedy po raz pierwszy ujrzał światło dzienne już był konstrukcją, mówiąc oględnie, nie innowacyjną. Poznać dał się jako autko ciasne, głośne, o niedostatecznej mocy silnika i awaryjnej skrzyni biegów. Czym więc spowodowany był jego sukces, którym bez wątpienia można nazwać niemal 4 miliony 700 tysięcy wyprodukowanych malców? Zacznijmy od tego, że małego Fiata nie można oceniać według takich samych kryteriów jak auta z którymi przez szereg lat konkurował. Przeżył własnego następcę, jakim miał być Fiat Cinquecento, następnie konkurował z kolejnym pretendentem do jego miejsca w ofercie handlowej Fiata, modelem Seicento. W odróżnieniu od tamtych modeli to auto miało coś czego nie posiadało żadne inne, ono miało swoją duszę, swój charakter. Kiedy wszyscy dookoła zmieniali się, on pozostawał niemal nietknięty. Jego poczciwe oczka, szeroko otwarte, z naiwną szczerością i otwartością, jak oczy dziecka, wpatrujące się prosto w głąb ludzkich serc. Dźwięk silnika który przyprawiał o palpitacje serca fanów sportowych samochodów, u entuzjastów marki wywoływał szeroki uśmiech i nieodparte uczucie radości. On jeszcze za czasów swojego istnienia stał się legendą. Powstawały o nim piosenki, grał w filmach, uczył jeździć całe pokolenia. Powstał wręcz pogląd o tym, że jeśli ktoś nigdy nie posiadał maluszka, albo przynajmniej nim nie jeździł nie może uważać się za prawdziwego kierowcę. I o ile jest to pogląd odrobinę przesadzony, to i tak znaleźć w nim można ziarnko prawdy. Maluch został stworzony z myślą o przeciętnym szarym obywatelu, którego może nie być stać na auto wyższej klasy. Miał on być środkiem transportu z jednego końca miasta na drugi. Nic poza tym. Czym się natomiast ostatecznie stał? Pytanie to jest na tyle trudne, że łatwiej je odwrócić. Czym Maluszek nie był? Wystarczy wspomnieć, że swojego czasu był autem egzaminacyjnym w ośrodku egzaminowania kierowców, na nim również licencje rajdowe, a także swoje pierwsze w życiu zawody robił między innymi Leszek Kuzaj, a w ślad za nim podążyło wielu innych kierowców rajdowych. W ostatnich latach pewna firma zajęła się przerabianiem poczciwych Fiacików na pługi do odśnieżania chodników! Grupa entuzjastów bez przerwy wymyśla coraz to ciekawsze sposoby „usprawnienia” działania autka. Można tu wspomnieć między innymi wersje z silnikami po 500 koni mechanicznych, które w tyle zostawiają rasowe sportowe bolidy, takie jak Lamborghini Gallardo, czy Porsche Carrera GT.

 

Jednak jest też grono ludzi zawistnych, którzy szydzą z tego fenomenu przemysłu motoryzacyjnego, który można porównać jedynie z fenomenem VolksWagena Garbusa. Wyśmiewają umieszczenie silnika z tyłu, co przecież daje balans masy przesunięty w tył do tego stopnia, że zabawa autkiem w zakrętach na zamkniętym placu wysypanym szutrem jest czymś wspaniałym, nie do opisania wręcz. Inni z kolei szydzą z ilości miejsca we wnętrzu autka. Pamiętajmy jednak, że auto to stworzone było do jazdy w mieście, przeznaczone na krótkie dystanse, miało być zwinne i nie zajmować wiele miejsca na parkingu. Powiedziałbym wręcz, że jak na tak małe rozmiary auta przestrzeń we wnętrzu przedziału pasażerskiego została wykorzystana w 100 procentach, do granic możliwości. Niestety, kosztem estetyki wnętrza i wyciszenia. Jednak dla fana marki dźwięk silnika „wkręcającego się na obroty” jest niczym muzyka. Najgorszą z obelg wymierzonych w Maluszka jest porównywanie go do aut jemu współczesnych, bez brania pod uwagę ani korzeni auta, ani epoki w której ono powstawało, oraz w jaki zjawiskowy sposób wytrzymywało konkurencję przez te wszystkie lata produkcji. A prawda jest taka, że mało wysilona jednostka napędowa, nieskomplikowany układ jezdny, brak eletroniki sterującej pracą silnika składają się na całość, w której po prostu nie ma co się zepsuć! Jednak zdarzają się incydentalne przypadki, kiedy Malec odmawia posługi. Nie jest to wcale powód do lamentu, gdyż koszty ewentualnej naprawy zwykle zamykają się w groszowych kwotach.

Tu dochodzimy do kolejnego bardzo ważnego plusa modelu włoskiego producenta (choć produkowanego w Polsce w Bielsku Białej), dokładnie chodzi o koszta związane z posiadaniem tego auta. Doszło wręcz do tego, że 126p można kupić za kwotę niższą niż koszty zakupu rowera górskiego! A nawet w czasach swojej świetności cena pojazdu była bardzo konkurencyjna. Do dziś pamiętam, jak za młodu chodziłem z kolegami z podwórka do pobliskiego salonu samochodowego Fiata, gdzie obok aut takich jak choćby Alfa Romeo dumnie stał on, podczas gdy inne auta nawet nie zbliżały się do 30 tysięcy złotych, kosztując dużo więcej, on zamykał się w kwocie 12 tysięcy złotych.

Rzeczą absolutnie zadziwiającą jest to, w jaki sposób człowiek przywiązuje się do rzeczy martwych i jaka następuje korelacja między tymi podmiotami. Wiąże się to z miłymi wspomnieniami z tymi przedmiotami związanymi, czasem z wkładem pracy jaką poświęcamy, aby ów przedmiot służył jak najlepiej i wyglądał znakomicie. Po pewnym czasie jego wartość reprezentują nie pieniądze na niego wydane, ale właśnie bagaż czasu, wysiłku i wspomnień zeń związanych. Tu przykład małego Fiata jest niemal podręcznikowy. A całe to zjawisko (bo chyba tak należy to określać) jest jakby potęgowane przez konieczność bronienia swojej własności przed nieczułymi i nie rozumiejącymi uroku motoryzacyjnych klasyków ludźmi, którzy nagminnie wyszydzają bez serca rzecz tak nam bliską. Tak właśnie nasze nabytki mogą kształtować nas pod względem asertywności, czy umiejętności argumentowania i określania własnego stanowiska, a następnie jego obrony. Osobiście znam paru byłych właścicieli tego samochodu i chyba każdy z nich wspomina go co najmniej mile. Mówią o nim ciepło, wspominają, że nigdy nie zawiódł, a za to dostarczył wielu interesujących przeżyć, czy wręcz przygód. W tym aspekcie mam doświadczenia z autopsji i zgadzam się całkowicie z opinią moich kolegów.

Tak, już od najmłodszych lat czułem sentyment do tej marki. Jaka była moja radość, kiedy po zdanym egzaminie na prawo jazdy udało mi się zdobyć to dzieło motoryzacji! Ocalone przed złomowaniem! Byłem jego posiadaczem przez długich sześć miesięcy i rozstałem się z nim z ciężkim sercem w bardzo niewesołych okolicznościach. Tu wychodzi spory minus autka. Można je chwalić na milion sposobów, ale nie możnapowiedzieć że jest autem bezpiecznym. Podczas jakiegokolwiek zdarzenia drogowego auto składa się jak domek z kart. Całej sytuacji nie poprawia jednowahaczowe zawieszenie, które nie gwarantuje własności jezdnych wystarczających do bezpiecznego pokonywania zakrętów, szczególnie na nierównych drogach naszego kraju.

Może nie jestem obiektywny, ale mimo wszelkich minusów tego autka, jako pasjonat marki, nie mogę podsumować całego powyższego tekstu inaczej, jak tylko krótką zlepką pozytywów pod jego adresem. Prostota zamknięta w zgrabnej, estetycznej i lekkiej skorupie, sympatyczny, z charakterem, nie pozbawiony wyrazu i własnej odrębności, niepowtarzalny, nieprawdopodobnie popularny Fiat 126p. O Maluszku można mówić doprawdy bardzo długo, porównywać do setek rzeczy, ale i tak nie odda to w pełni jego niezwykłości ani mnogości odczuć, jakie może on wywołać w poszczególnych ludziach. Już sam sposób w jaki wytrzymuje on próbę czasu i to jak mocno zagnieździł się w świadomości ludzkiej zasługuje na szacunek, czy choćby bycie zauważonym. Autko spóźniło się o ładnych parę lat na swoją epokę, przez co musiałościgać się z lepszymi od siebie, ale dało im świetnie radę! Ciężko mi oceniać to małe skromne autko w kategoriach, w jakich należałoby je oceniać, bo gdyby tak miałoby być, dawno by odeszło w zapomnienie. Na szczęście tysiące sympatyków, fanów, miłośników, czy wręcz fanatyków marki Nigdy do tego nie dopuszczą. Chwała im za to.

Grzegorz Klimek 
Źródło „Meritum Polonijna Gazeta Internetowa”

*********************************************************************************************************************************